مردی وارد مسجد شد و دید تکبیر می گویند. از یکی پرسید: نماز چندم است ؟ جواب دادند: تمام شد. گفت: آه! شخصی از میان جمعیت برخواسته و گفت: حاضرم تمام نمازهایم را با آن آه عوض کنم و چنین کردند. شب هنگام آن که آه را خریده بود در عالم خواب دید که پاداش بزرگی به او داده اند .

آن یکی از  جمع  گفت این  آه  را          تو به من ده و آن نماز من تو را

شب به خواب اندر بگفتش هاتفی        که خریدی آب حیوان و شفی

سنت ساده زیستی

ساده زیستی از سنت های حسنه ای است که از سیره معصومین علیهم السلام به یادگار مانده است . مولای متقیات علی علیه السلام در یک کلام زیبا مردم را به ساده زیستی سفارش کرده و فرمود: تخففوا تلحقوا: سبکبار شوید تا برسید. (نهج البلاغه - خطبه 21)

خاطره ای از شهید رجایی

شهید رجایی که به ریاست جمهوری انتخاب شده بود، هیچگاه از سنت حسنه ساده زیستی دست بر نداشت و مانند مردم عادی زندگی می کرد. وی در یکی از خاطرات خود می گوید: یک بار که اتوبوس دو طبقه سوار شده بودم، راننده اتوبوس با شاگرد خود در مورد افزایش قیمت پیکان که به یکصدهزار تومان رسیده بود صحبت می کرد و می گفت: شنیده ای که قیمت پیکان صدهزار تومان شده است؟ شاگرد به او گفت: بشود یک میلیون تومان، آن موقع که قیمت سی هزار تومان بود، ما قشر مستضعف نمی توانستیم ماشین بخریم، حالا هم نمی توانیم ، بعد نگاهی به من کرد و به راننده گفت: مثلا این آقا را ببین! چقدر شبیه آقای رجایی است! ولی حالا او کجا زندگی می کند و با چه ماشین هایی رفت و آمد می کند و این بنده خدا هم آمده سوار اتوبوس دو طبقه شده است . راننده هم حرف او را تایید کرده و کلی هم به من بد و بیراه گفت . من به او گفتم: آقای راننده! حالا شما از کجا می دانید شاید این بنده خدا هم مثل شما زندگی می کند. راننده جواب داد: نه آقا، تو هم دلت خوش است، شما چقدر ساده ای ! آن ها زندگی ای دارند که به خیال من و تو هم نمی رسد، شاگرد او هم مرتب حرف راننده را تایید می کرد و من نگفتم که خود رجایی هستم .

مکن تعلق خاطر به نقش صفحه دهر                   جریده وار همی زیّ و ساده وش می باش (‏جامی)

منبع خاطره : جمهوری اسلامی، 8/6/1380

در حج سال 72 پیرمردی در سن 108 سالگی عازم حج بود . از لحاظ نیروی جسمانی خوب، سرحال، و با قامتی بلند و موزون. به گفته خود او در طول عمرش از روغن نباتی استفاده نکرده بود. محل سکونت او در دامنه کوهی سر سبز و خرم قرار داشت. به او گفتم حمد و سوره را بخوان. گفت: الله، محمد، علی، فاطمه، حسن، حسین، الله اکبر. گفت : این نماز است!
همراه کاروان آمد و وارد فرودگاه مهرآباد شد ولی پس از ورود افراد کاروان به ترمینال ناپدید شد. کار از کار گذشته بود. پیدا نشد. هواپیما پرواز کرد. بعد از چند روز از اعمال عمره تمتع را انجام داده بودند پیر مرد با همان لباس شخصی بدون احرام وارد مکه شده بود و با توجه به اینکه پلیس مانع شد او را به مسجد تنعیم بردیم و محرم کردیم. نیت اعمال را به او تلقین کردم از اول تا آخر دست او را گرفتم و گام به گام تا اعمال به پایان رسید.
پس از آنکه به مدینه منوره مشرف شدیم با او مزاح کردم اینجا مدینه منوره است حرم رسول خدا (ص) و ائمه بقیع (ع) و شما هم الحمدالله حاجی شده اید اگر زندگی خوبی از لحاظ مسکن، همسر، ماشین و دیگر امکانات در این سرزمین مبارک برای شما فراهم شود و تا آخر عمر و در خدمت این عزیزان بمیری راضی هستی؟ پاسخ داد: نه نه . هر چه زودتر مرا از این جا نجات بده!!  و به ایران ببر.

خاطرات حج - روحانی معین -شماره پرونده 13325

خـفـته خـبـر نـدارد ســر بــر کـنار جـانــان        ایــن شــب دراز بــاشــد بــر چــشم   پـاسـبـانــان

بـر عقل مـن بخـندید گــر در غـمـش بـگریم      ایـــن کــارهــای مشـکــل افـــتـــد بـه کــاردانــان

دل داده را مــلامــت گـــفتـن چــه ســود دارد     مـی بــایــد ایــن نـصـیحـت، کـردن بــه دل ستانــان

با من ز پای بـرگیر ای خوب روی خوش رو     تــــا دامــنــت نگــیـرد دســـت خــــدای خـــوانــان

مــن تــرک مــهر ایـنان بـر خـود نمی شناسم      بـــگــزار تــا بـــیــایــد بــر مـــن جـــفــای آنــان

روشن روان عاشـــق از تـــیر شــب ننــالــنـد     دانــــد کــه روز گــردد، روزی، شــب شــبـانـان

بــا مــن مــکـن کــه من دسـت، از دامنت بدارم   شـمشیــر نــگسرانــد پــیــونــد ز مــهـر بـانــان

چشم از تو بر نگیرم، ورمــی­­کــشــد رغـیبم       مـشـتـــاق گــل بــسـازم  بـــا خــوی بــاغـبـانــان

مـــن اخــتیار خــود را تسـلیم عشـق کــردم        هـمـچـون زمــان اشـــتر در دســـت ســاربــانــان

شاید که آستینت بر سر زنم سعدی                 تا چون مگس نگردی گرد شکر دهانان

فصل تقسیم گل و گندم

چشم ها ، پرسش بی پاسخ حیرانی ها

دست ها، تشنه تقسیم فراوانی ها

با گل زخم، سر راه تو آذین بستیم

داغ های دل ما جای چراغانی ها

حالیا، دست کریم تو برای دل ما

سر پناهی است در این بی سر و سامانی ها

وقت آن شد که به گل حکم شکفتن بدهی

ای سر انگشت تو آغاز گل افشانی ها

فصل تقسیم گل و گندم و لبخند رسید

سایه امن کسای تو مرا بر سر بس

تا پناهم دهد از وحشت عریانی ها

چشم تو لایحه روشن آغاز بهار

طرح لبخند تو پایان پریشانی ها

  قیصر امین پور

تبصره

تازه وارد بود و سال اول، چند روزی بود که از ورودش به مدرسه می گذشت ولی جا و مکان مشخصی نداشت . آخر بنا به نظر معاونت مدرسه قرعه فال به نام حجره ما افتاد .
وسایلش را جمع کرد و وارد اتاق شد . سید خوش صورت و با ادبی بود . قیافه اش برایم خیلی آشنا بود . سلام کرد و با کسب اجازه از بقیه هم حجره هایش گوشه ای را برای خود اختیار کرد و بخشی از وسایلش را آن جا گذاشت و بخش دیگر را به راهنمایی هم حجره هایش به داخل پستو برد .
در حجره 5 نفره ما من پیشکسوت بودم . امسال علاوه بر اختصاص ساعاتی به یادگیری دروس تعیین شده، ساعتی را هم به تدریس در پایه اول می گذراندم . یادم آمدم   که صبح او را در مدرس دیده بودم . پس از جابه جایی وسایلش با قوانین حجره آشنا شده :

1. نظافت حجره در روزی مشخص به صورت دست جمعی انجام می گیرد؛

2. جمع و جور کردن لوازم شخصی بر عهده خود شخص است ؛

3. شستن ظرف های شام نوبتی است و ....

چهارمین شبی بود که از آمدنش می گذشت، امشب شستن ظرف ها بر عهده من بود.
ظرف ها را جمع کردم و به ظرفشویی انتهای سالن بردم . تا شیر آب را باز کردم  حضور کسی را در کنار خود احساس کردم و دستی که روی شانه ام بود . صدای خودش بود که می گفت : شیخ کمک نمی خواهی ؟!
خندیدم و گفتم : صدای هل من معین مرا چگونه شنیدی؟!
خندید و اسکاچ را برداشت و با هم مشغول شستن شدیم . اشتیاق وصف ناپذیری به یادگیری داشت : از چگونگی مطاله دروس، محاسبه، مراقبه و ... و من هم گوش مفت گیر آورده بودم و ...
شستن ظرف ها که به اتمام رسید سبد را برداشتیم و به حجره آمدیم و ظرف های شسته که داخل پستو قرار گرفت، دستش را به طرف طاقچه دراز کرد و مسواک را برداشت ، فکر کردم می خواهد مسواک را به من بدهد . نگاهش را در نگاهم دوخت و با لخند گفت: با اجازه برای انجام مسواک بیرون می روم .
خنده ام گرفتم و گفتم : سید! در قوانین حجره ما نبود که مسواک اشتراکی باشد ، با تعجب به من نگاه کرد و گفت : حاجی ! این که مسواک خودم است . هر شب پس از انجام مسواک روی همین طاقچه می گذاشتم .
از من اصرار و از او انکار تا این که یادم آمد علامت ضرب دیدگی مختصری در انتهای مسواکم ایجاد شده بود . با اشاره به انتهای مسواک کمی از اطمینانش کاسته شد و مشغول جستجوی مسواک در میان وسایلش شد . پس از کمی تفحص یادش آمد اصلا مسواکش را از جیب بغل ساکش خارج نکرده .
هم حجره ها که از این واقعه متبسم شده بودند و با ما مزاح می کردند تبصره دیگری را به قوانین حجره مان اضافه کردند که استفاده از مسواک همرنگ و یک شکل درون حجره ممنوع می باشد!

در مطب دکتر به شدت به صدا درآمد . دکتر گفت : (در را شکستی ! بیا تو . )‏
در باز شد و دختر کوچولوی نه ساله ای که خیلی پریشان بود ، به طرف دکتر دوید : (‏آقای دکتر ! مادرم!) و در حالی که نفس نفس می زد، ادامه داد: (‏التماس می کنم با من بیایید! مادرم خیلی مریض است . )‏
دکتر گفت : (‏باید مادرت را این جا بیاوری، من برای ویزیت به خانه کسی نمی روم . )‏دختر گفت : ( ولی دکتر، من نمی توانم . اگر شما نیایید او می میرد.) و اشک از چشمانش سرازیر شد .
دل دکتر به رحم آمد و تصمیم گرفت همراه او برود. دختر دکتر را به طرف خانه راهنمایی کرد جایی که م ادر بیمارش در رختخواب افتاده بود دکتر شروع کرد به معاینه و توانست با آمپول و قرص تب او را پایین بیاورد و نجاتش دهد او تمام طول شب را بر بالین زن ماند ، تا صبح که علائم بهبودی در او دیده شد .
زن به سختی چشمانش را باز کرد و از دکتر به خاطر کاری که کرده بود ، تشکر کرد دکتر به او گفت :‏(‏باید از دخترت تشکر کنی . اگر او نبود ،‏حتما می مردی!)
مادر با تعجب گفت :‏(‏ولی دکتر، دختر من سه سال است که از دنیا رفته ! و به عکس بالای تختش اشاره کرد .
پاهای دکتر از دیدن عکس روی دیوار سست شد . این همان دختر بود . فرشته ای کوچک و زیبا!